مهارت های زندگی موضوعی فراگیر است و با کار آیی فردی و اجتماعی افراد و همچنین پیشرفت جامعه گره خورده است  و فقدان  آن، زندگی فرد را با موانع و محدودیت هایی رو به رو می کند پس ضروری است برای داشتن جامعه ای سالم، موفق و پویا و شهروندانی کارآمد این مهارت ها آموزش داده شود و البته بهترین زمان  برای این کار آموزش از دوره کودکی و پیش دبستان است و البته  در دوره های بعدی نیز باید ادامه پیدا کند. چون عادت ها و طرز تفکری که فرد در کودکی کسب می کند، اساس موفقیت و شکست او در دوره های بعدی را تشکیل می دهد. بنابراین توانمندی های لازم باید در کودک به وجود آید تا سبب تقویت حس خودکارآمدی و ارتقای سلامت روانی او شود. به طوری که مهارت لازم برای حل چالش های زندگی را کسب کند و بهتر با نیاز ها و چالش های زندگی روزمره کنار می آیند. دلیل دیگر این است که   یادگیری در کودکی بهترو آسان تر  صورت می گیرد و به مرور در کودک  نهادینه می شودبنابراین اگر این آموزشها از دوره کودکی با برنامه و هدفمند باشد نتایج مطلوب تری خواهد داشت.

متاسفانه به دلایل مختلف و از جمله  نا آگاهی  بیشتر تمرکز والدین بر آموزش مواد درسی و کسب رتبه برتر و موفقیت در این زمینه است و مهارت های زندگی را جدی نمی گیرند و به همین دلیل با افزایش سن کودک و نیاموختن مهارت های لازم برای رویارویی با مسائل و مشکلات در دورهای بعدی زندگی مثل بلوغ ، جوانی و.... دچار آسیب های متعدد و گاه جبران ناپذیرمی شوند و چه بسیار شاهد مواردی هستیم که نوجوان یا جوانی در اوج موفقیت درسی از نظر روحی، ارتباط با اطرافیان، اعتماد به نفس، دوست یابی، بیان احساسات دچار مشکل بوده، شاد نیست، زندگی  تک بعدی داشته و از زندگی لذت نمی برد.

خوب است والدین نسبت به این موضوع مهم نگاه جدی داشته باشند و با آموزش به موقع و درست مهارت های زندگی کاری کنند تا فرزندانشان احساس بهتری نسبت به خود و زندگی داشته باشند.

ارسال مطلب توسط فروغ پرهوده، سرگروه آموزشی استان