مهم‌ترین نقش خانواده ارائه آموزش عملی رفتارهایی است که انجام آن را از کودکشان انتظار دارند. در این بین نقش مادر، بسیار مهمتر است.

همانطور که می‌دانیم فضای مساعد فرهنگی باعث رشد فکری کودکان می‌شود و یک مادر می‌تواند به این نکته توجه داشته و سطح فکری خانواده را ارتقا بخشد.متاسفانه مادران وظیفه خود می‌دانند که بالای سر فرزندشان بایستند تا او مشقهایش را بنویسد، از او درس بپرسند یا املا بگویند و یا حتی بعضی از کارهای درسی فرزندشان را انجام  دهند.
مادرانی که علاقه به پیشرفت مستمر و واقعی فرزندشان دارند باید پابه پای آنها پیش روند اما نه در امور درسی بلکه در رشد فکری و فرهنگی.
مادران موفق نیستند اگر، بیشتر وقت خود را پای تلویزیون بگذرانند، دنبال سوژه‌های  پیش پاافتاده و غیرمهم باشند، اهل مطالعه نباشند و یا در روزنامه‌ها فقط، صفحه حوادث را دنبال کنند،با دوستان و سایرین فقط در مورد مسائل روزمره و تکراری بحث‌وگفتگو کنند، حوصله فکرکردن درباره موضوعات جدی زندگی را نداشته باشند، به غذا و پوشاک اهمیت زیادی بدهند و مسائل فکری فرزندان را فقط در درس و مدرسه خلاصه کنند.
یک مادر منطقی در وهله اول انتظار خودش را از خود بالا می برد و به آنچه دارد قانع نمی شود. او همه‌ی وقتش را به امور روزمره و خنثی اختصاص نمی‌دهد بلکه برای تربیت فرزند، وقتش را به زمانهایی برای سرگرمی و زمانهایی برای ارتقا اندیشه، تقسیم می کند.

برگرفته از کتاب گام ششم

ارسال مطلب توسط فخری یعقوبی اشرفی