قریب به یک ماه و چند روز است که پروژه‌‌ای را  شروع کرده‌ایم.  جرقه‌ای کوچک در ذهن مان بود که خلاقیت، بی‌پرواییِ ذهنی و مفاهیم را به دنیای دانش‌آموزانمان برگردانیم. کلاسی باشد که دانش‌آموزان به جای گوش دادن و نُت برداشتن و تحویل دادن به معلم، کار انجام دهند، فکر کنند و راه‌حلی پیدا کنند.

حال که یک‌ماه و چند روز می‌گذرد، آنقدر خودمان راه‌های متفاوت را تجربه‌ کرده‌ایم و دست به انجام کارهای جدید زده‌ایم که انگار پیش از آموزش دادن به کودکان، به آموزش خود مشغولیم.

حرفم این است که معلمی، پیش از آموختن چندساله‌ی مفاهیمِ یکسان، تلاش برای آموزش دادن به خودمان است، آموزشی که افق دیدمان را گسترش دهد.

ما اگر معلمی باشیم که دست به طرح مسئله برای خودمان و حل آن نمی‌زنیم، چطور می‌توانیم حل مسائل را به دانش‌آموزانمان آموزش دهیم؟ ما اگر به دنبال تجربه‌ی چیزهای جدید نباشیم، چه انتظاری از دانش‌آموزانمان داشته باشیم؟

القصه موضوع این است که معلم بودن هنر نیست،  پیمودن مسیر معلمی هنر است.

ارسال مطلب توسط نرجس کاظمی