از آنجا که “تعاملات مداوم انسانها بــا یکدیگــر و با منابع محیطی” و الگوی “یادگیرنده- محوری”، جوهره نظام های آموزشــی جهان امروز و فردا را شــکل می بخشــد، این اعتقاد وجــود دارد که رویکردهای جدید، نیازمند حرکت، کار گروهی و پویایی دانش آموزان اســت. از این رو تعریف نیازها و چگونگی ِ ســازماندهی بســتری که چنین نحوه ی یادگیری، در آن قابلیت ظهور داشــته باشد، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. با تکیه بر ذات جســتجوگر و تجربه پذیر جهان کودک و به منظور پاســخگویی به تحولات گســترده روش های آموزشی، ضرورت بهره گیری از عامل انعطاف پذیری در محیط های یادگیری را مورد تاکید قرار می دهیم. خلق یک محیط ِ یادگیری ِ انعطاف پذیر، که همیشه در حال طراحی توسط کاربران آن است، به نوعی، سازگاری با تجربه پذیری ِ جهان کودک است و همسویی با تغییر پذیری روش های آموزشی نو به نو را سبب می گردد.