مقالات آموزشی

تعطیلی راه حل نیست

تعطیلی راه حل نیست

فرزندان ما، دو سال است که تقریبا رشد علمی چندانی نداشته‌اند، دچار آسیب‌های بزرگی از قبیل انزوای اجتماعی و فقر حرکتی شده‌اند و در پاره‌ای موارد، حتی برای خانواده‌هایشان مشکل‌ساز شده‌اند. نمی‌توان به‌راحتی، همه‌چیز را تعطیل کرد.

فرزندان ما، دو سال است که تقریبا رشد علمی چندانی نداشته‌اند، دچار آسیب‌های بزرگی از قبیل انزوای اجتماعی و فقر حرکتی شده‌اند و در پاره‌ای موارد، حتی برای خانواده‌هایشان مشکل‌ساز شده‌اند. نمی‌توان به‌راحتی، همه‌چیز را تعطیل کرد.

روزنامه رسالت پنجم مهر یادداشتی به قلم سید محمد بحرینیان منتشر کرد و نوشت: یکی از حقوق و نیازهای اساسی مردم، آرامش است. به همان میزان که باید بی مسامحه و با سرعت، به اصلاح روندهای ناکارآمد و جراحی بخش‌های ناسالم پرداخت، باید مراقب آرامش و امنیت روانی جامعه بود. هرچند این نکته، ناظر به تمام حوزه‌های حکمرانی است، اما مسئله این چند سطر آموزش است. یک. چند ماهی از دولت گذشته و همچنان تکلیف وزیر مهم آموزش‌وپرورش مشخص نیست. درست است که وزارتخانه، بدون وزیر هم پیش می‌رود، اما کیست که نداند در ساختار اداری و اجرایی ما، تا راهبر اصلی و قطعی یک وزارتخانه، قانونا بر صندلی وزارتخانه تکیه نزند، تمام طرح‌های بزرگ و تغییر و تحولات اساسی معطل خواهد ماند.

 دو. باوجود شرایط کرونایی، وزارت آموزش‌وپرورش در معرض تصمیمات سرنوشت‌ساز و سختی قرارگرفته است. هرچند بسیاری از این تصمیم‌ها در مسئولیت ستاد ملی مقابله با کروناست، اما هم تصمیم سازی و هم اجرا در سطح خود وزارتخانه است. متأسفانه بازهم شاهد بی‌انضباطی در اظهارنظر مسئولان مرتبط و نامرتبط پیرامون زمان بازگشایی مدارس هستیم که پیش‌ازاین بارها به آسیب‌های خسارت‌بار چنین مسئله‌ای پرداخته‌ام. همین حالا هم معلوم نیست که دقیقا کدام مدارس، در کدام شهرها، در چه مقاطعی و از چه زمانی شروع به کار خواهند کرد و از زمان بازگشایی، با چه ظرفیت و چه ملاحظاتی فعال خواهند بود. حتی گاهی سخن از طرح‌های زوج و فرد و چند روز در میان می‌شود که به نظر می‌رسد گوینده این سخنان، اطلاع چندانی از وضعیت میدانی مدارس و ساختارهای آموزشی ما ندارد.

سه. چاره کار قطعا پاک کردن صورت‌مسئله و تداوم تعطیلی مدارس نیست. این روش البته که راحت و از منظر کرونا بی هزینه است، اما تصمیم گیران باید پای حرف فعالان حوزه آموزش بشینند تا متوجه شوند چه خسارت و هزینه‌ای به جامعه ما تحمیل‌شده است. فرزندان ما، دو سال است که تقریبا رشد علمی چندانی نداشته‌اند، تحقیقا درزمینهٔ جامعه‌پذیری و یادگیری از همسالان روبه‌جلو نرفته‌اند، دچار آسیب‌های بزرگی از قبیل انزوای اجتماعی و فقر حرکتی شده‌اند و در پاره‌ای موارد، حتی برای خانواده‌هایشان مشکل‌ساز شده‌اند. نمی‌توان به‌راحتی، همه‌چیز را تعطیل کرد. چند ماه دیگر، دو سال می‌شود که از ظهور پدیده همه‌گیری کرونا می‌گذرد و خیلی بد است که هنوز به راه‌حلی میانی و مدبرانه که هم آموزش حضوری و رسمی تعطیل نشود و هم سلامتی تأمین شود، نرسیده‌ایم.

مطالب مرتبط

تگ‌ها

مطالب پربیننده

امروز
هفته
ماه

عضویت در خبرنامه