مقاله علمی و پژوهشی " پژوهشی دربارۀ ماهیت گزاره‌های زبان اخلاق سینوی: بدیهی یا مشهور؟" مقاله ای است در 17 صفحه و با 21 فهرست منبع که در مجلات معتبر علمی و پژوهشی با رویکرد اخلاق وحیانی منتشر شده است

در این مقاله علمی و پژوهشی به مباحث  ابن‌سینا؛ هستی‌شناسی اخلاق؛ معرفت‌شناسی اخلاق؛ انسان‏شناسی اخلاق؛ زبان اخلاق پرداخته شده است

چکیده مقاله

ابن‌سینا معتقد است حقیقت عالم طبیعت، از صور افاضه‌شده از عقل فعال تشکیل شده است که به‌ترتیب خاصی کنار یکدیگر قرار گرفته و کلیت واحدی را به‌وجود آورده‌اند. انسان نیز با افعال خود، صورت‌هایی را به این کلیت اضافه می‌کند. اگر صورت اضافه‌شده، معلول درک عقلانی وی و هماهنگ با نظام واحد صورت‌های عالم باشد، رفتار وی اخلاقی است؛ وگرنه اخلاقی نخواهد بود. زبان اخلاق نیز نشان‌دهندۀ این وحدت یک‌پارچه است و صدق آن مطابقِ عالم خارج؛ بنابراین، لازمۀ دیدگاه ابن‌سینا این است که زبان اخلاق باید راوی صادقی از وضع عالم باشد؛ اما ظاهر سخن او به‌گونه‏ای است که او نمی‌پذیرد زبان اخلاق این ویژگی را دارد؛ ازاین‌رو، ذیل بررسی انسان‌شناسی اخلاقی بوعلی خواهیم گفت اصل توجه او به مخاطبانش است و نشان می‌دهیم به‌نظر او صدق زبان اخلاق، به مخاطبانش بستگی دارد. در این مقاله، ابتدا هستی‌شناسی اخلاق ابن‌سینا را می‌کاویم و در ادامه، مخاطبان اخلاق وی را بررسی و ویژگی زبان اخلاق را برای هریک مشخص می‌کنیم.  

عنوان مقاله [English]

The Nature of the Linguistic Propositions of Avicennian Ethics: Obvious or Well-known

چکیده [English]

Avicenna believed that the reality of the natural world is composed of forms emanated from the active intellect, which are put together in a certain order and have made a single whole. Human being adds some form to this whole by his actions, too. When the added form is the result of his intellectual understanding and in concert with the united system of the world forms, his behavior is ethical; otherwise, it is not ethical. The language of ethics also shows this integrated unitedness, and its truth corresponds with the external world. Therefore, Avicenna’s view required that the language of ethics be a truthful speaker of the external world. However, his words appear so that he doesn’t accept that the language of ethics has such a property. So, in light of the examination of Avicenna’s ethical anthropology, we shall say that his main attention is towards his audiences and show that in his view the truth of the language of ethics depends on its audiences. In this paper, we first analyze the ontology of Avicenna’s ethics, and then we shall examine the audiences of his ethics and the properties of the language of ethics for each one of them.

کلیدواژه‌ها [English]

Avicenna, ontology of ethics, epistemology of ethics, anthropology of ethics, language of ethics

دانشجویان دوره دکترا و کارشناسی ارشد می تواند از محتوای این مقاله برای رساله دکترا و پایان نامه کارشناسی ارشد بهره ببرند .