یک واریانت با پیامد بالا شواهد واضحی دارد مبنی بر اینکه اقدامات پیشگیرانه یا اقدامات متقابل پزشکی اثربخشی قابل‌توجهی را نسبت به انواع قبلی کاهش داده است.

روزنامه ایران دوم دی یادداشتی به قلم حمید سوری استاد اپیدمیولوژی منتشر کرد و نوشت:  این روزها حتماً شنیده‌ایم که سازمان جهانی بهداشت واریانت امیکرون را به‌عنوان مایه نگرانی variants of concern نام برده است. طبقه‌بندی واریانت‌ها به کشورها کمک می‌کند تا سطح مراقبت‌های خود را برای مقابله با واریانت‌های بخصوص جدید مشخص و تعریف کنند. برای مثال در مورد واریانت امیکرون لازم است مرزها با شدت بیشتری کنترل شوند، نظام مراقبت ژنومیک فعال و اقدامات محافظتی تشدید شود. هر نوع طبقه‌بندی شامل ویژگی‌های احتمالی کلاس‌های پایین‌تر است. واریانت‌های دیگر هم می‌توانند واریانت لازم به نظارت (Variant Being Monitored (VBM، قابل هشدار یا مورد توجه (variants of interest) و واریانت با پیامد بالا (Variant of High Consequence (VOHC تعریف شوند.

تفاوت این واریانت‌ها در چیست؟

واریانت لازم به نظارت (Variant Being Monitored (VBM انواعی که به‌عنوان VBM تعیین می‌شوند شامل مواردی هستند که داده‌ها نشان می‌دهد تأثیر بالقوه یا واضحی بر اقدامات متقابل تأیید شده یا مجاز پزشکی وجود دارد یا با بیماری شدیدتر یا افزایش انتقال همراه بوده است اما دیگر شناسایی نمی‌شود یا در سطوح بسیار پایین در گردش است. این گونه‌ها خطر جدی و قریب‌الوقوع برای سلامت عمومی ایجاد نمی‌کنند. یک نوع نگرانی ممکن است پس از کاهش قابل‌توجه و پایدار نسبت ملی و منطقه‌ای آن در طول زمان به این فهرست تنزل یابد، یا سایر شواهد نشان دهد که نوع خطر قابل‌توجهی برای سلامت عمومی ندارد. این گونه‌ها همچنان به‌دقت نظارت می‌شوند تا تغییرات در نسبت آنها شناسایی شود اگر داده‌ها نشان دهند که VBM نگرانی بیشتری را ایجاب می‌کند، طبقه‌بندی بر اساس ارزیابی تغییر می‌کند.

واریانت قابل هشدار (variants of interest)

گونه‌ای که شواهدی مبنی برافزایش قابلیت انتقال یا عفونت مجدد، بیماری شدیدتر (به‌عنوان‌ مثال، افزایش بستری شدن در بیمارستان یا مرگ‌ ومیر)، کاهش قابل‌توجه در خنثی‌سازی آنتی‌بادی‌های تولیدشده در طول عفونت یا واکسیناسیون قبلی، کاهش اثربخشی درمان‌ها یا واکسن‌ها، یا شکست‌های تشخیصی وجود دارد.

گونه‌ای با نشانگرهای ژنتیکی خاص که با تغییرات در اتصال گیرنده، کاهش خنثی‌سازی توسط آنتی‌بادی‌های تولیدشده علیه عفونت یا واکسیناسیون قبلی، کاهش اثربخشی درمان‌ها، تأثیر تشخیصی بالقوه، یا افزایش پیش‌بینی‌شده در انتقال یا شدت بیماری مرتبط است. ویژگی‌های احتمالی واریانت قابل هشدار شامل نشانگرهای ژنتیکی خاصی که پیش‌بینی می‌شود بر انتقال، تشخیص، درمان یا فرار ایمنی تأثیر بگذارند هستند.

شواهدی که نشان می‌دهد علت افزایش نسبت موارد یا خوشه‌های طغیان منحصربه‌فرد است. طغیان یا گسترش محدود کشورها ممکن است به یک یا چند اقدام بهداشت عمومی مناسب نیاز داشته باشد، ازجمله مراقبت بر توالی افزایش‌یافته، یا بررسی‌های اپیدمیولوژیک برای ارزیابی آسانی انتشار ویروس به دیگران، شدت بیماری، اثربخشی درمان انجام شود و اینکه آیا در حال حاضر واکسن‌های مجاز افراد مبتلا را محافظت می‌کنند.

واریانت با پیامد بالا (Variant of High Consequence (VOHC

یک واریانت با پیامد بالا شواهد واضحی دارد مبنی بر اینکه اقدامات پیشگیرانه یا اقدامات متقابل پزشکی اثربخشی قابل‌توجهی را نسبت به انواع قبلی کاهش داده است. ویژگی‌های احتمالی  پیامد بالا  نگرانی تأثیر بر درمان‌ها و عدم موفقیت اهداف آزمایش تشخیصی است.

شواهد حاکی از کاهش قابل‌توجه اثربخشی واکسن، تعداد نامتناسب بالای عفونت در افراد واکسینه شده، یا حفاظت بسیار کم ناشی از واکسن در برابر بیماری شدید، کاهش قابل‌توجه حساسیت به درمان‌های تأیید شده، بیماری بالینی شدیدتر و افزایش بستری شدن در بیمارستان است. یک واریانت با پیامد بالا مستلزم اطلاع‌رسانی به سازمان جهانی بهداشت بر اساس مقررات بین‌المللی بهداشت، اعلام استراتژی برای جلوگیری یا مهار انتقال و توصیه‌هایی برای به‌روزرسانی درمان‌ها و واکسن‌ها است.