محققان ۱۴ ژن را که موجب ابتلا به چاقی می شود و سه ژن دیگر که می‌تواند از افزایش وزن جلوگیری کند، شناسایی کرده اند. 

به گزارش پایگاه اینترنتی یورک الرت، یافته های این مطالعه می تواند زمینه را برای ابداع درمان هایی برای مبارزه با تاثیرات چاقی بر سلامتی که اکنون افراد زیادی در جامعه به آن مبتلا هستند، هموار سازد.

تا کنون صدها نوع ژن شناسایی شده اند که به احتمال زیاد در افراد چاق و افراد مبتلا به سایر بیماری ها ظاهر می شوند؛ اما «احتمال بروز بیشتر» به معنای ایجاد این بیماری نیست. این عدم قطعیت یک مانع اصلی برای بهره برداری از قدرت ژنومیک جمعیت به منظور شناسایی اهداف برای درمان و یا درمان چاقی است.

اکنون محققان دانشگاه «ویرجینیا» در آمریکا برای غلبه بر این مانع، راهکاری برای آزمایش همزمان صدها ژن که در بروز چاقی نقش دارند، ابداع کرده اند. این محققان در اولین مرحله از آزمایش های خود بیش از ۱۲ ژن عامل بروز چاقی و سه ژن دیگر که از بروز چاقی پیشگیری می کنند را کشف کرد.

آنها پیش بینی می کنند این رویکرد و ژن های جدیدی که کشف کرده اند می تواند موجب تسریع ابداع درمان هایی برای کاهش بار چاقی در جامعه شود.

محققان در این مطالعه جدید که به تازگی در مجله علمی PLOS Genetics منتشر شده است، از کرم برای غربالگری ۲۹۳ ژن مرتبط با چاقی در افراد استفاده کردند. هدف از انجام این مطالعه شناسایی ژن هایی بود که در واقع باعث چاقی می شوند یا از بروز آن جلوگیری می کنند.

محققان این مطالعه را با پرورش یک مدل کرم چاق انجام دادند. برخی از این کرم ها با رژیم معمولی و برخی دیگر با رژیم غذایی با فروکتوز بالا تغذیه می شدند. این مدل چاقی به همراه اتوماسیون و آزمایش تحت نظارت یادگیری ماشین، به آنها اجازه داد تا ۱۴ ژن عامل چاقی و سه ژن که به جلوگیری از آن کمک می کنند را شناسایی کنند.

آنها می گویند: ابداع درمان های ضد چاقی برای کاهش بار چاقی در بیماران و سیستم مراقبت های بهداشتی ضروری است. نتایج این مطالعه دلگرم کننده است. به عنوان مثال، مسدود کردن اثر یکی از ژن ها در موش های آزمایشگاهی از افزایش وزن، بهبود حساسیت به انسولین و کاهش سطح قند خون جلوگیری می کند.

به گفته محققان، این مطالعه (با توجه به این واقعیت که ژن های مورد مطالعه به دلیل ارتباط آنها با چاقی در انسان انتخاب شده اند) به خوبی نشان می دهد این نتایج در انسان ها نیز صادق است. با این حال آنها اظهار داشتند برای تفسیر نتایج این مطالعه در انسان ها باید مطالعات بیشتری انجام شود.