محققان انستیتو فناوری فدران سوییس به رهبری کامیار امینیان موفق به ساخت یک حسگر پوشیدنی شده‌اند که پیشرفت بیماری پارکینسون و اثربخشی روش‌های درمانی را کنترل می‌کند.

به گزارش پایگاه خبری ساینس‌دیلی، در واقع این حسگر با استفاده از یک الگوریتم قادر است بیماری را کنترل کرده و اثربخشی داروهای مختلف را اندازه‌گیری کند.

معمولا ارزیابی سرعت راه رفتن بیماران مبتلا به پارکینسون یک مشخصه دقیق برای بررسی پیشرفت بیماری است. این حسگر نیز سرعت راه رفتن و حرکت بیماران را تحت نظر قرار می‌دهد و آن را به کمک یک الگوریتم تحلیل می‌کند.

با استفاده از این روش پزشک دقیقا متوجه می‌شود که چه دوز دارویی مناسب بیمار است و بیماری با چه روندی پیشرفت می‌کند.

محرک اصلی بیماری پارکینسون یک نسخه جهش‌یافته از پروتئینی به نام آلفا سینوکلین است.

این پروتئین در نورون‌های تولیدکننده دوپامین تجمع می‌یابد. جسم سیاه مغز پیام‌های عصبی را از طریق نخاع به عضلات مختلف ارسال می‌کند و این فرآیند از طریق ماده شیمیایی دوپامین صورت می‌گیرد.

به مرور زمان با تجمع آلفا سینوکلین عملکرد سلول‌های عصبی مختل شده و سلول‌ها از بین می‌روند. در این حالت مشکلات حرکتی ایجاد می‌شود و مراحل اولیه پارکینسون شکل می‌گیرد.

بیماری پارکینسون معمولا با لرزش غیرارادی یک دست آغاز می‌شود و به تدریج اکثر اندام‌ها را درگیر می‌کند. عدم تعادل، درد عصبی، بی‌اختیاری، اختلال ‌خواب، تعریق بیش‌از حد، افسردگی و اضطراب از دیگر علائم این عارضه است.

علائم اولیه بیماری شامل لرزش بی‌اختیار در دست، انگشتان دست و چانه، ریز شدن دست‌خط، کاهش حس بویایی، اختلال خواب و بدخوابی، مشکل در حرکت و راه رفتن و کاهش تعادل، احساس سفتی و کاهش انعطاف‌پذیری پاها، یبوست، کاهش تن صدا، سرگیجه و غش کردن است.

در مجموع می‌توان گفت این عارضه ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی است که منجر به آسیب به سلول‌های عصبی می‌شود.

این افراد به مرور از شرکت در اجتماع و فعالیت‌های اجتماعی سر باز می‌زنند و دچار افسردگی می‌شوند.

بر اساس گزارش روزنامه ایندیپندنت، معمولا علائم پارکینسون از ۵۰ سالگی نمایان می‌شود. البته ممکن است از هر ۲۰ بیمار مبتلا، علائم در یک نفر قبل از ۴۰ سالگی بروز کند. بر اساس بنیاد پارکینسون، مردان ۱.۵ برابر بیشتر تحت تاثیر این بیماری قرار دارند.