نویسنده : هجویری، ابوالحسن

ثواب روزه
(الصوم لی و انا اجزی به)

روزه از ان من است و به جزای ان من اولی ترم، از ان چه ان عبادتی سری است، به ظاهر هیچ تعلق ندارد، و غیر را اندر ان هیچ نصیب نباشد. جزای ان بی نهایت است.

و گفته اند که: دخول بهشت خلق را به رحمت است و درجت به عبادت و خلود به جزای روزه، از ان چه خداوند گفت: انا اجزی به.

جنید گفت: الصوم نصف الطریقه. روزه داشتن نیمی از طریقت است.

سنت عارفان
و دیدم از مشایخ که روزه پیوسته داشته اند، و دیدم که جز ماه رمضان نداشته اند. و دیدم که روزه داشتندی و کس ندانستی، چون طعام پیش اوردندی بخوردی و این موافق تر است مر سنت را.

حقیقت روزه
و حقیقت روزه را امساک باشد و کل طریقت اندر این مضمر است، و کم ترین درجه اندر روزه گرسنگی است. گرسنگی طعام خدای است در زمین و گرسنگی به همه زبان ها ستوده است اندر میان خلق شرعا و عقلا. پس وجوب روزه یک ماه باشد بر عاقل بالغ مسلم صحیح مقیم و ابتدای ان از رویت هلال رمضان باشد، یا کمال ماه شعبان، و مر هر روز را نیتی صحیح باید و شرطی صادق.

امساک
اما امساک را شرط است: چنان که حلق را از طعام و شراب نگاه داری باید که چشم را از نظاره حرام و شهوت، و گوش را از استماع لهو و غیبت و زبان را از گفتن لغو و افت، و تن را از متابعت دنیا و مخالفت نگاه داری. ان گاه این روزه بود بر حقیقت.

و چون کسی را از معصیت عصمت بود، همه احوال وی صوم بود که سهل ابن عبدالله تستری ان روز که از مادر بزاد، صایم بود و ان روز که بیرون شد صایم بود.

گفتند: چگونه باشد این؟ گفت: ان روز که مولود وی بود وقت صبح بود، تا نماز شام هیچ شیر نخورد، چون از دنیا بیرون شد روزه دار بود.1

..................................................

1. کشف المحجوب، ص 472 ـ 469.

منبع : مجله  گنجینه  مهر 1384، شماره 56