امام زین العابدین (ع) در یکی از دعاهای خود که در ماه رمضان می خواند، پس از حمد و ثنای خدا برای درک ماه رمضان و اشاره به فضیلت این ماه و شب قدر، به درگاه الهی عرض می کند: (اللهم صل علی محمد و اله، و الهمنا معرفه فضله و اجلال حرمته، و التحفظ مما حظرت فیه، و اعنا علی صیامه بکف الجوارح عن معاصیک، و استعمالها فیه بما یرضیک حتی لا نصغی باسماعنا الی لغو، و لا نسرع بابصارنا الی لهو و حتی لا نبسط ایدینا الی محظور، و لا نخطو باقدامنا الی محجور، و حتی لا تعی بطوننا الا ما احللت، و لا تنطق السنتنا الا بما مثلت، و لا نتکلف الا ما یدنی من ثوابک، و لا نتعاطی الا الذی یقی من عقابک، ثم خلص ذلک کله من ریاء المراءین، و سمعه المسمعین، لا نشرک فیه احدا دونک، و لا نبتغی فیه مرادا سواک؛ [1]

خدایا! بر محمد و الش درود فرست و شناخت فضیلت این ماه و بزرگداشت حرمت ان و پرهیز از هرچه در این ماه ما را از ان منع کرده ای را به ما الهام کن، و ما را برای روزه داری این ماه یاری ده؛ با نگهداشتن اعضا و جوارح از نافرمانی تو و به کارگیری انها در انچه سبب خشنودی توست، تا اینکه با گوشهایمان به هیچ بیهوده ای گوش ندهیم، و با چشمانمان به سوی هیچ لهو و بازیچه ای نشتابیم (و ننگریم)، و دستهایمان را به هیچ عمل ممنوعی نگشاییم، و به سوی هیچ حرامی گام برنداریم، و شکمهایمان جز با حلال پر نشود، و زبانهایمان جز با انچه تو فرموده ای گویا نشود، و خود را جز در انچه ما را به پاداش تو نزدیک می سازد، به زحمت نیفکنیم، و کاری جز انچه ما را از عذاب تو نگهدارد، انجام ندهیم، سپس (از تو می خواهم) تمام این اعمال را از ریای ریاکاران و سمعه (به گوش مردم رساندن اعمال خیر) سمعه کنندگان پاک سازی، به گونه ای که کسی را با تو شریک نسازیم و جز تو مراد و مقصودی برای خود نجوییم. )

منظور امام سجاد (ع) از این قبیل دعاها این است که مردم، علاوه بر خواندن این دعاها برای ثواب و درخواست توفیق از خدا برای انجام این اعمالی که در دعا امده است، خودشان نیز سعی و تلاش نموده تا این اعمال را انجام دهند و ان حالات را در خود ایجاد کنند و تنها به تلفظ زبانی اکتفا ننمایند.

پی نوشت[1] صحیفه سجادیه، دعای 44

 منبع : مجله مبلغان - خرداد و تیر 1396 - شماره 215 ؛ نوری زنجانی، محمداسماعیل