تارنمای خبرآنلاین در یادداشتی کوتاه، با اشاره به نامگذاری سال ۱۴۰۰ با عنوان سال «تولید، پشتیبانی ها و مانع زدایی ها» از سوی رهبر معظم انقلاب، نوشت: با نام گذاری حکیمانه امسال مشخص شد که موانع و عدم پشتیبانی های لازم سد محکمی در فرآیند جهش تولید در کشور است.

در این یادداشت به قلم «محمود نقدی‌پور» مدرس دانشگاه، آمده است: سال ۱۴۰۰ ه.ش را در حالی آغاز نمودیم که مقام معظم رهبری حسب تدابیر سالیانه، سال پیش روی را سال "تولید، پشتیبانی ها و مانع زدایی ها" نامگذاری فرمودند.

این درحالی بود که عنوان سال گذشته "جهش تولید" نام گذاری شده بود.

 لذا با توجه به ارتباط مستقیم این دو عنوان و نامگذاری سال‌های اخیر معظم له و تاکید ایشان بر مسائل اقتصادی که نشان از اهتمام  ایشان به بالا بردن بنیه اقتصادی کشور است؛ اما به هر صورت علی رغم زحماتی که اجزا مختلف در کشور در عرصه تولید کشیده اند، با نام گذاری حکیمانه امسال مشخص شد که موانع و عدم پشتیبانی های لازم سد محکمی در فرآیند جهش تولید در کشور است!

موضوعی که مقام معظم رهبری بیان فرمودند ریشه در نبود ساز و کار لازم در حمایت از تولید و فرآیند دست و پا گیر اداری جهت تولید در کشور، قاچاق و عدم استفاده از همه ظرفیت هاست.

سوال مهم این است که چه عواملی در عدم تحقق فرمایشات مقام معظم رهبری مبنی بر جهش تولید نقش داشته اند؟ 

پاسخ را باید در پایین بودن اختیارات استان ها و شهرستان ها و وابستگی اداری و نهادی آن ها به مرکز جستجو کرد. 
لذا می توان گفت، فرآیند جهش تولید تنها با سپردن اختیارات حداقل در فرآیند تولید و حمایت همه جانبه و رفع موانع تحقق توسط دولت در استانها صورت می پذیرد. استانهایی که عملاً برای آب خوردن نیز باید مجوزهای متعدد از پایتخت و وزارتخانه ها و شوراهای گوناگون بگیرند و همانطور که دکتر محسن رضایی نیز عنوان کرده است، "استانداران برای احداث یک جوی آب هم باید از پایتخت اجازه بگیرند".

از سوی دیگر نبود نظارت لازم این چرخه معیوب تبدیل به یک چرخه مفسده انگیز اقتصادی شده است. 

همچنین در استانها هیچ گونه مشوق سرمایه گذاری وجود ندارد و از سوی دیگر افزایش هزینه های تولید و در نهایت بالا بردن هزینه مصرف یک امر بدیهی است.

با توجه به این بن بست های عدیده در استانها به نظر می رسد تنها راه برون رفت از وضعیت حاضر و ناکارآمدی ساختارهای اداری دست و پا گیر در استانها، دادن اختیارات در حوزه اقتصادی به مناطق و شکل گیری ایالات های اقتصادی است که در نهایت می تواند منتهی به جهش تولید و شکل گیری ایران قدرتمند منطقه ای شود.