کتاب سرزمین طارم نوشته‌ی مهدی محمدی به طور کامل و جامع به معرفی منطقه طارم در استان زنجان می‌پردازد که به دلیل شرایط آب و هوایی مناسب و حاصل خیزش به هندوستان ایران شهرت دارد.

درباره کتاب سرزمین طارم:

در این کتاب به موضوعات مختلفی چون: پیشینه‌ی تاریخی، طارم در ادوار کهن، وضعیت زمین‌شناسی، آب و هوا، اقلیم و پوشش گیاهی، جغرافیای انسانی، کشاورزی و دامپروری و منابع طبیعی، ویژگی‌های فرهنگی و ادبی، شعر و موسیقی، گویش‌های محلی، بازی‌ها و سرگرمی‌ها، آداب و رسوم، آموزش عالی و آموزش و پرورش، امکانات گردشگری، آثار تاریخی و زیارتی، اقتصاد و معادن و صنایع، شبکه‌ی حمل و نقل، ارتباطات، بهداشت و درمان و علاوه بر آن‌ها، زندگینامه‌ی گروهی از نام آوران برتر و مفاخر فرهنگی، هنری، ورزشی، متخصصان، صاحب منصبان و اصحاب رسانه، کارآفرینان، مدیران کشوری و لشگری در سده‌های قبل و عصر حاضر پرداخته شده است.

با منطقه طارم آشنا شویم:

طارم به عنوان یکی از مناطق تاریخی و فرهنگی آذربایجان شناخته می‌شود که کمتر در کتب تاریخی رسمی بیان شده است. این منطقه به خاطر استعدادهای کشاورزی و دامپروری، حاصل‌خیزی اراضی و برخورداری از شرایط اقلیمی مناسب، نقش پررنگی در امنیت ملی و غذایی کشور داشته است. از دیرباز، منطقه‌ی طارم، در کنار آثار تاریخی و باستان‌شناسی، جاذبه‌های طبیعی و گردشگری زیبا، بکر و دلنواز، مردمانی مهمان نواز دارد که به عنوان میزبانانی شایسته، همواره محلی آرامش بخش و شگفت انگیز را برای گردشگران مهیا می‌سازند.

طارم یا تارم، کلمه‌ای ترکی از مصدر «تاریماق» به معنی کاشتن زمین و تخم افشاندن است و از جمله مناطق تاریخی آذربایجان محسوب می‌شود که غارها، قلعه‌ها و آثار باستانی موجود در این منطقه، نشانه‌هایی از استقرار انسان‌هایی در دوران پارینه سنگی و هزاران سال قبل از میلاد حضرت مسیح را می‌دهد، این نشانه‌ها و همچنین آثاری مانند آتشکده‌ها و کاروان سراها گواه این است که در گذر زمان، این منطقه شاهد جنگ و خشونت کمتری نسبت به سایر مناطق آذربایجان بوده اما آنگونه که بایسته و شایسته است اهمیت این منطقه زرخیز و مستعد، تبیین و تشریح نشده است؛ به همین دلیل امروزه بررسی مجدد تاریخ و فرهنگ آذربایجانی و شهرهای آن در صدر اولویت کاری محققین و پژوهشگران و نویسندگان متعهد و صادق آذربایجانی قرار گرفته است.

کتاب سرزمین طارم مناسب چه کسانی است؟

مطالعه این کتاب به پژوهشگران و کسانی که به تاریخ و جغرافیای ایران به خصوص نواحی کمتر شناخته شده منطقه آذربایجان علاقه دارند، پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب سرزمین طارم می‌خوانیم:

موضوع کوچ خانوارهای سرزمین طارم، معمولاً قبل از تابستان مثل کوچ ایلات دیگر به خاطر گرمای طاقت فرسا و پشه‌های موذی و کمبود آب آشامیدنی و غیره انجام می‌شد. اکثریّت اهالی به صورت یک خانواری، دو یا سه خانواری وسایل مورد نیاز خود را بر چهارپایان بار می‌کردند و بار قاطر معروف به «خورجون» بود که از پشم گوسفند به شکل بسیار ظریف و رنگارنگ مثل دسته گل بافته می‌شد و زن‌های جوان و دختران دم بخت، سوار قاطر که بار، خورجون، داشت می‌شدند و بار دیگری تقریباً سنگین بهنام «مرفش» آن هم مثل جاجیم با رنگ‌های مختلف از پشم یا موی بز بافته می‌شد که کودکان و پیرزنان را سوار می‌کردند و بقیه بار را پشت خر و اسب کرده و همراه حیوانات اهالی مثل: مرغ، خروس، گاو، سگ، گربه و غیره ساعت چهار صبح از آبادی حرکت می‌کردند و چاروداران به قدری به قاطر نقش و نگار از جمله منقوله‌های رنگارنگ و زنگوله‌های خوش صدا و منجوق‌های سبز رنگ و غیره می‌بستند که دیدنی بود. این کوچ نشینی تا سال 1357بسیار رونق داشت که آن هم به عللی، از جمله مهاجرت گسترده به شهرها و یکجا نشینی به کلی از بین رفت.