کتاب نقش نماز در تشکیل شخصیت جوانان نوشته‌ی حمیدرضا کریمی، مهرداد حیدری زوله و علی باقری، به بررسی تأثیر نماز در شکل‌گیری زندگی اجتماعی و فردی افراد می‌پردازد.

بر همه جوانان معزز و مکرم، معرفت به این نکته لازم می‌باشد که در دین مبین اسلام، نماز لبیک همه‌ی ذاکران، عمل آزادگان، طواف عارفان، میقات کعبه‌ی عاشقان، سعى و صفاى پاک‌دلان، پرواز بیدار دلان، مقصد سالکان، داروى دل‌هاى مجروح، شفاى قلب‌هاى محزون و تسکین دل‌هاى مفتون است.

نماز همچون گلی خوش عطر در بوستان قلب مطهر جوانان و عبادتگاه عاشقان می‌باشد. جوان به دلیل اینکه دارای قلب پاک و به دور از هرگونه ارزش‌هاى ناپاک است با خواندن نماز می‌تواند پله‌هاى کمال را طى نماید و به قله‌ی جمال برسد. با اقامه‌ی نماز به مقام سرورى و سیادت دست یاید و دعاى اللهم اجعلنى للمتقین اماماً (خدایا مرا پیشواى پرهیزکاران قرار ده) را آویزه‌ی کلام خویش نماید.

زیرا هیچ عملى همچون نماز، شیطان را به خاک ذلت نمی‌اندازد و توجه خدا را نصیب انسان نمی‌کند و هیچ بنده‌اى جز از طریق نماز به مقام قرب الهی دست نمی‌یابد. رهبر کبیر انقلاب بسیار زیبا فرموده‌اند که: «ابتدایی‌ترین آدمیان رابطه‌ی خود با خدا را با نماز شروع می‌نمایند و برترین اولیای الهی نیز در نماز به دنبال بهشت خلوت الفت خود با محبوب هستند.»

جهت رسیدگی به این موضوع که نماز در ساختار شخصیت جوان، باعث به وجود آمدن چه آثارى می‌شود و نقش و تأثیر آن تا چه اندازه‌ای می‌باشد، تعریف و توضیح چند مطلب در این مورد لازم و ضرورى است. اولین واقعیت و روح نماز و دومین اهمیت دوران جوانى و نوجوانى و نیز روحیه‌ی تأثیرپذیرى این نسل در برابر عوامل خارجى می‌باشد.

تا زمانی که این مطالب و مسائل مشخص نشوند و جایگاه خود را نیابند، فواید و آثار این امر خدا پسندانه یعنى نماز در زندگى جوانان در پرده‌اى از ابهام باقی می‌ماند و قطعاً موضوع مورد بحث، موضع و جایگاه حقیقى خود را نمی‌یابد. به همین دلیل در این کتاب ابتدا به مطالب مزبور اشاره، سپس ارتباط نماز با تعدیل و تکامل شخصیتى و ایفاى نقش آن در زندگى جوانان بیان می‌شود.

در بخشی از کتاب نقش نماز در تشکیل شخصیت جوانان می‌خوانیم:

وقتی که نمازگزار به رکوع خم می‌گردد در حقیقت با عمل خود به ذلت و خواریش و با ذکر رکوع به عظمت و کبریائی خداوند اعتراف و اقرار می‌کند. و این بهترین نوع تواضع عبد در مقابل مقام کبریائی حق است. به همین خاطر که او خدا را به عظمت و بزرگی یاد کرد خدا نیز او را در نزد بندگان عزت و بزرگی می‌بخشد.

چنانچه در روایت از امام حسن عسکری (علیه السلام) منقولست که فرمودند: «چون نمازگزار به رکوع رفت خداوند تبارک و تعالی خطاب به فرشتگان می‌کند و می‌فرماید:‌ ای ملائکه من آیا نمی‌بینید بنده نمازگزار چگونه برای بزرگی و عظمت من تواضع می‌کند؟ شما را گواه می‌گیرم که هر آینه او را در دار کبریائی و جلال خودم بزرگ سازم»

پس سر رکوع، خم شدن در برابر عظمت اوست و این اقتضای ادب عابد است در مقابل معبود. چنانچه این تعبیر از امام صادق (علیه السلام) است که: «در رکوع ادب عبودیت است و در سجود قرب به معبود. و کسی که به نیکی ادب بجا نیاورد قرب را نشاید پس رکوع کسی را بجای آر که با دل خاضع برای خدا و تحت سلطه او ذلیل و بیمناک است و اعضای خود را از اندوه و ترس آنکه از بهره رکوع کنندگان بی‌نصیب گردد فرود می‌آورد»

فهرست مطالب
پیشگفتار
فصل اول: نقش نماز در روحیه نوجوانان
فصل دوم: علل کم توجهى برخى از جوانان به نماز
فصل سوم: اهمیت و آثار نماز در اسلام
فصل چهارم: عذاب تارکین نماز