نویسنده : میر احمدرضا حاجتی

گرچه امام (ره ) دورانی را آغاز نمودند که رجعت دوباره مسلمانان به ارزش ها و آموزه های اسلامی و انزوای عقاید و افکار الحادی و ماتریالیستی در سطح جهان و حیات دوباره ادیان الهی و پیروان آنها و اسلام گرایی بی سابقه در میان مسیحیان دنیا به ویژه غربیان بخشی از ویژگی های منحصر به فرد آن می باشد، لیکن شواهد و دلائل متقن و متعدد حاکی از آن است که اینها «تمام مقصود» قیام الهی امام (ره ) نبوده ، و امام کبیر ما با وقوف بر رسالت خطیر و الهی خود، غایت قُصوای انقلاب اسلامی و هدف نهایی آن را امری فراتر از موارد مذکور؛ یعنی زمینه سازی انقلاب جهانی اسلام و فراهم آوردن مقدمات ظهور منجی عالم بشریت حضرت ولی عصر(عج ) می دانستند، و براساس همین اعتقاد، امام بزرگوار به هدایت و رهبری انقلاب اسلامی و تحولات توفندة ناشی از آن پرداختند.

چنان که حضرت امام (ره ) سال ها پیش از پیروزی انقلاب با هدف وقوف کامل یاران خود به اهداف بلند انقلاب اسلامی و افزایش سطح آمادگی آنان ، به توضیح مراحل مورد نظر به پیشروی پرداخته و تصریح نمودند: که :

برپایی حکومت اسلامی در ایران و احیای مجدد اسلام در کشورهای اسلامی تنها بخشی از آرمان های مقدس و موردنظر می باشند، و زمینه سازی ظهور حضرت ولی الله الاعظم ، ارواحنا فداه ، هدف بلند و نهایی انقلاب اسلامی است . 1

اساساً بر همین مبنی است که امام کبیر ما امت خداجوی خود و فرزندان شهیدان گرانقدر انقلاب را به این نکته مهم متذکر گردیدند که :

به جمهوری اسلامی که ثمره خون پدرانتان است تا پای جان وفادار بمانید و با آمادگی خود و صدور انقلاب اسلامی و ابلاغ پیام شهیدان زمینه را برای قیام منجی عالم و خاتم الاوصیاء، مفخرالاولیاء، حضرت بقیة الله، روحی فداه ، فراهم سازید. 2

حضرت امام (ره ) با دعا تمنای قلبی خود را در این زمینه به صراحت اظهار نموده و اعلام داشتند:

امیدوارم که این انقلاب یک انقلاب جهانی بشود و مقدمه برای ظهور حضرت بقیة الله، ارواحنا فداه ، بشود. 3

امیدوارم که این نهضت و این انقلاب منتهی بشود به ظهور امام عصر ، سلام الله علیه ، و امیدوارم که این انقلاب ما به همه دنیا و مستضعفین صادر بشود. 4

از این رو بسیاری از صاحب نظران بصیر بر این باورند که جهان معاصر آبستن وقایع و حوادثی بس عظیم و خیره کننده بوده و عصر نوینی که امام خمینی (ره ) آغازگر آن بودند در حقیقت «ظهور صغرای » حضرت ولی اللهالاعظم امام زمان (ع ) مقدمه ای بر ظهور کبرای آن عزیز غائب از انظار می باشد.

براین اساس باید معتقد بود که عصر امام خمینی آغاز عصری است که در آن :

اسلام ابر قدرت ها را به خاک مذلت می نشاند، اسلام موانع بزرگ داخل و خارج محدوده خود را یکی پس از دیگری برطرف و سنگرهای کلیدی جهان را فتح خواهد کرد . 5

آری ، عصر امام خمینی آغاز عصری است که :

با صدور انقلابمان که در حقیقت صدور انقلاب راستین و بیان احکام محمدی (ص ) است سیطره و ظلم جهان خواران را خاتمه می دهیم و به یاری خدا راه را برای ظهور منجی و مصلح کل امامت مطلق حق امام زمان (ع ) هموار می کنیم . 6

و همانگونه که امام کبیرمان تأکید فرمودند:

انقلاب ما محدود به ایران نیست ، انقلاب مردم ایران نقطه شروع انقلاب بزرگ جهان اسلام به پرچمداری حضرت حجت ، ارواحنا فداه ، است که خداوند بر همه مسلمانان و جهانیان منت نهد و فرجش را در عصر حاضر قرار دهد. 7

و علائم واضح و نشانه های غیر قابل انکار حاکی از آن است که در این عصر:

گویا جهان می شود مهیّا برای طلوع آفتاب ولایت از افق مکه معظمه و کعبه آمال محرومان . 8

نویسندة کتاب عصر امام خمینی (ره ) تلاش کرده است که در اثر خود ویژگی ها و شاخصه های این عصر را بیان کند. او با تتبع فراوان کتاب ها و نشریات مختلف و با بررسی دقیق تحلیل ها و اظهارنظرهای صاحب نظران کشورهای اسلامی و اندیشمندان جهان غرب در صدد ارائه تصویری جامع از عصر پیش از ظهور ـ که به تعبیری عصر امام خمینی (ره ) خوانده می شود ـ برآمده و موفقیت های فراوانی نیز در این زمینه کسب کرده است .

این کتاب در یک مقدمه و چهار بخش به شرح زیر سامان یافته است :

1 ـ شخصیت و عصر امام خمینی (ره )؛

2 ـ عصر امام خمینی (ره ) و رویکرد دینی و معنوی انسان معاصر؛

3 ـ علل رویکرد دینی و معنوی انسان معاصر؛

4 ـ عصر امام خمینی (ره ) و نهضت عظیم اسلام گرایی .

مطالعه این کتاب را به همه عزیزانی که در پی به دست آوردن اطلاعات جامعی در زمینه تأثیر انقلاب اسلامی بر جریانات فکری ، فرهنگی عصر حاضر و ارتباط این انقلاب با ظهور امام عصر(عج ) هستند، توصیه می کنیم .

پی نوشت ها :

1 . ر.ک . سرمقاله روزنامه رسالت 25/8/76.

2 . صحیفه نور، ج 19، ص 297 .

3 . همان ، ج 16، ص 88.

4 . همان ، ج 13، ص 21.

5 . همان ، ج 20، ص 32.

6 . همان ، ج 20، ص 32.

7 . همان ، ج 21، ص 108.

8 . همان ، ج 18، ص 11.

منبع : مجله  موعود  بهمن و اسفند 1381، شماره 36