در یادداشت روزنامه ایران آمده است: ۲۶ مـــــراد ســالــــروز ورود اولین گــــروه از آزادگــان سرافراز به میهن اســـــلامی در سال ۱۳۶۹ است که برخی از آنها بیش از ۸ سال در زندان‌های مخوف حزب بعث به سربردند تا با رسیدن به مقام «قرب» و قبولی در آزمون الهی ویژه «صابران» قدم به‌خاک جمهوری اسلامی نهادند.

سعید اوحدی معاون رییس‌جمهوری و رئیس‌ بنیاد شهید و امور ایثارگران، در یادداشتی در روزنامه ایران نوشته است: با دقت به شرایط سخت دوران اسارت، بخصوص با نگاه کسانی که خود با پوست، گوشت و استخوان آن شرایط را از نزدیک لمس و تحمل کرده‌اند، بهتر می‌توان گفت دفاع مقدس دارای یک جنبه نظامی نیست. مفهوم واقعی دفاع مقدس ابعاد بسیار زیادی دارد که توانست به‌عنوان یک میراث ماندگار مذهبی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی در تاریخ جمهوری اسلامی ثبت شود.

آنانی که دفاع مقدس را با همه وجود درک کرده‌اند، می‌دانند که رکن اصلی جهاد «معرفت» است. آن جوان و نوجوان بسیجی که در سال ۱۳۵۹ با مشاهده هجوم ارتش بعث به خاک جمهوری اسلامی و حمایت ابرقدرت‌های شرق و غرب و حمایت مادی بی‌حد و اندازه کشورهای مرتجع، پا در رکاب «جهاد» با متجاوزان نهاد، عارف عاشقی بود که از مرگ نمی‌هراسید. او دلداده مکتبی بود که این راه سخت را با «معرفت» طی کرده و حضور در جبهه‌های دفاع مقدس را رسیدن به مقصد مقصود می‌دانست. به‌گواهی تاریخ در صدر اسلام نیز بعد از آنکه پیامبر اکرم(ص) و تازه مسلمانان مراحل مختلف «صبر» را در مقابله با مشرکین، منافقین و اعراب جاهلی تحمل و طی کرده بودند، دستور «جهاد» صادر شد که نشان می‌دهد «صبر» لازمه و پیش شرط جهاد است. حضرت علی(ع) فرمودند: «الصبر من الایمان به‌منزله رأس من الجسد» چرا که می‌دانستند سختی جنگ و جهاد بسیار زیاد است و «ایمان» و «شجاعت» می‌خواهد تا در مقابل تیر و ترکش دشمن زانوها به لرزه در نیاید و دست و بازو توان نگه داشتن اسلحه و تیراندازی داشته باشد. این صحنه، عرصه نیایش مرگ و زندگی، مجروحیت و جانبازی، اسارت و سوختن و شهادت است و تنها کسانی می‌توانند در این صحنه حاضر باشند که با کسب «مقام صبر»، «مجاهد مقاوم» در راه خدا باشند.

همه ایثارگران در تداوم حفظ نظام جمهوری اسلامی نقش اساسی داشتند و دراین میان آزادگان سرافراز نیز به‌عنوان اسوه‌های ایمان، ایثار و شکیبایی در جهت حفظ و حراست از آرمان‌ها و ارزش‌های اسلامی و انقلابی و دفاع از کیان این مرز و بوم و پیروی از ولی خویش، علاوه بر جانفشانی در عملیات‌های هجومی و دفاعی، سال‌ها «صبر و تحمل» شکنجه جسمی و تحقیرهای روحی و روانی را نیز در کارنامه اعمال خویش دارند. به فرموده امام خمینی(ره): «اسرا با استقامت و پایداری و پایمردی خویش به بنیانی مرصوص مبدل گشته‌اند که نه تهدید ابر قدرت‌ها آنان را به هراس می‌افکند و نه از محاصره‌ها و کمبودها به فغان می‌آیند... زندگی با عزت را در خیمه مقاومت و صبر بر حضور در کارخ‌های ذلت و نوکری ابرقدرت‌ها و سازش و صلح تحمیلی ترجیح می‌دهند.»۱

اینان همان فرزندان واقعی امام خمینی(ره) و انقلاب اسلامی هستند که حول محور روحانیت و سیدالاسرا مرحوم حاج آقای ابوترابی سال‌های اسارت را برای خود شیرین نگه داشته بودند. اگر از تک تک آزادگان عزیز سخت‌ترین راز اسارت را بپرسید، آن را فقط پگاه ماتم و دردی می‌دانند که دشمن بعثی شادمانه از بلندگوهای اردوگاه خبر رحلت امام خمینی(ره) را پخش کرد. آنها تا نیمه خردادماه ۶۸ همه دردها را به جان خریده بودند. اما داغ از دست دادن امام و پیشوای خود نتوانستند تحمل کنند و چنین واقعه دردناکی به هیچ وجه برای فرزندان صادق امام خمینی(ره)، پذیرفتنی نبود.

۳۰ سال از بازگشت آزادگان به وطن گذشته اما هنوز آثار آن شکنجه‌ها را بر تن رنجور خود داشته و بسیاری هم به خیل شهدا و جانبازان پیوستند ولی آنها همچنان دل در گرو آرمان‌های انقلاب اسلامی، امام راحل و رهبر بزرگوار دارند. به فرموده رهبر معظم انقلاب (مدظله العالی) «دوران اسارت، کوتاه شده قرن‌هایی است که انسان‌های با استعداد را تبدیل کرده است به الماس‌های درخشان»۲

به یقین با هیچ قلم و زبانی نمی‌توان ایمان، ایثار و شهادت این اسوه‌های صبر و مقاومت را به نگارش درآورد و بیان کرد چرا که قلم و زبان در این عرصه قاصر است. ولی یاد و خاطره بزرگ منشی و دلاوری‌های آنان همواره در تاریخ این مرز و بوم به‌عنوان برگ زرینی می‌درخشد و همه مردم و مسئولان ما خود را مدیون شهادت‌ها و روحیه ایثار و جهاد این پاک سیرتان می‌دانند.
۱-‌ صفحه اما ج ص ۱۹۸
۲_ بیانات در دیدار جمعی از آزادگان ۲۵/۵/۱۳۹۱