کتاب بحران و رسانه نوشته عادل علاف صالحی، به مدیریت بحران در رسانه‌های گروهی و جنبه‌های اجتماعی آن می‌پردازد.

ارتباط با خطر یک مفهوم نسبتاً جدید برای ارتباط مردم با محیط‌زیست و خطرات بهداشتی است. این مفهوم بیشتر توسط وینسنت کویلو گسترش یافت. طبق تعریف انجمن ملی تحقیقات آمریکا، ارتباط با خطر، فرآیند تبادل اطلاعات و نظرات بین افراد، گروه‌ها و موسسات است و موقعیت‌های مختلف، روش‌های مختلفی را می‌طلبد. برخی از این موقعیت‌ها باعث برانگیختن شدید خشونت مردم می‌شود، در حالی که خطر واقعی کمتری دارد.

نکته مهم نحوه مدیریت و کنترل بحران‌های پیش آمده و چگونگی ارتباط با آن‌هاست. پیام‌نگاری یکی از ابزارهای مفید است که توسط رابطان خطر و برای آگاه کردن مردم استفاده می‌شود. پیام‌نگاری بسیاری از قوانین ارتباط خطر را بازگو کرده و برای موقعیت‌های زیادی می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد. این یکی از جنبه‌های اجتماعی رسانه‌های گروهی است.

در بخشی از کتاب بحران و رسانه می‌خوانیم:

تئوری ایجاد اعتماد می‌گوید زمانی که مردم ناراحت هستند شک دارند که دیگران به آن‌ها گوش می‌دهند، از آن‌ها مراقبت می‌کنند و با آن‌ها همدل هستند. در نتیجه اولین و مهم‌ترین هدف پیامنگاری، ایجاد اعتماد در مخاطبان است.

با توجه به بررسی انجام شده توسط مرکز ارتباط با خطر، عواملی که ایجاد اعتماد و اعتبار می‌کنند، دلسوزی و همدلی، شایستگی و تخصص، صداقت و راحت بودن و فداکاری و تعهد هستند. دلسوزی و همدلی از مهم‌ترین عوامل ایجاد اعتماد و ارتباط است. مطالعات نشان داده که مردم در 30 ثانیه اول، قضاوت خود در مورد دلسوزی و همدلی را بیان می‌کنند.

همچنین این نیز مهم است که ایجاد اعتماد و اعتبار با استفاده از منابع معتبر شخص ثالث صورت گیرد. با توجه به بررسی‌ها، کارشناسان بهداشت، دانشمندان، مربیان و گروه‌های مشاوره‌ای اعتبار خوبی دارند و به ترویج اعتماد در زمینه بهداشت، ایمنی و مسائل زیست محیطی کمک شایانی میتوانند بکنند. رسانه‌ها و گروهای فعال اعتبار نسبتاً خوب و شرکتهای صنعتی و مشاورانی که بابت کارشان پول دریافت میکنند اعتبار کمی دارند.

شرکت "جانسون و جانسون" نمونه‌ای از شرکت‌هایی است که در هنگام بروز حادثه تیلنول در سال 1982 اعتماد عمومی خود را دوباره به دست آورد.

این شرکت تمام تیلنول‌های موجود در قفسه‌های فروشگاه‌ها را جمع‌آوری کرد. این اقدام برای شرکت 100 میلیون دلار هزینه در برداشت، اما احساس عمومی این بود که جانسون و جانسون نگران بهداشت عمومی و ایمنی مردم نگران است.