هنر آواز در موسیقی ایران قدمت دیرینه دارد که از دیرباز تا کنون، به دلایل تاریخی، مذهبی سیاسی، اجتماعی و ... دستخوش تغییراتی در نحوه اجرا و بوجود آمدن سبک های مختلف شده است. به علت فقدان دستگاه های ضبط صدا، دورترین آثار بجا مانده آوازی از دوره قاجار است.

در دوره صفوی آوازخوانان در تعزیه، گوشه های موسیقی را اجرا می کردند تا در دوره قاجار که موسیقی بزمی رواج یافت در دوره سلطنت پهلوی،با ورود آثار موسیقی غرب و تلفیق آن با موسیقی ایرانی به تدریج تفاوت هایی پدیدار شد و آموزش موسیقی و آواز با ضبط صدا و از طریق نوار رواج یافت. با گذشت زمان و بدست آوردن تجربه و همچنین پیشرفت علم پزشکی و علم و تکنیک موسیقی،راه های چگونگی حفظ حنجره و استفاده صحیح از آن و موارد دیگر به مرورنمایان و قطعی شد.

مؤلف کتاب، ضمن اشاره به مطالبی پیرامون ردیف و گوشه های اصلی آوازها، نکاتی را در باب بهداشت و مراقبت از صدا یادآوری کرده است که می تواند از کج روی هنر جویان مبتدی جلوگیری کند.

فهرست مطالب
فهرست
مقدمه
پیشگفتار
آواز در شاهنامه
دربارۀ معلم آواز
یک استاد آواز نمونه
صوت و صدا
وظیفه شاگرد در مقابل استاد
خاطره‌ای از استاد حسن کسائی
چه خطراتی حنجره را تهدید می‌کند؟
تقویت و نگهداری از صدا
صداسازی
نفس گیری
تحریر
شعر
تلفیق شعر و موسیقی
نقش زبان، فک، دندان‌ها
گوش
دوران بلوغ
تأثیر حالات روحی و روانی بر صدا
خصوصیات خواننده توانمند
وسعت صدا
گرم کردن صدا
صدای آوازی یکنواخت
صدای دودانگ و ششدانگ
صدای چپکوک و راستکوک
مکتب‌ها و سبک‌های آوازی
دستگاه‌ها و گوشه‌های موسیقی ایران
دستگاه شور
«ابوعطا»
دشتی
بیات ترک
افشاری
سهگاه
چهارگاه
همایون
بیات اصفهان
نوا
ماهور
راست پنجگاه
گوشه‌های مشترک در بعضی دستگاه‌ها
مختصری درباره حال و هوای بعضی دستگاه‌ها
ضربی‌ها
گوشه‌ها و فلسفه نامگذاری آن‌ها
برخی اصطلاحات معمول
علت نامگذاری گوشه‌ها
مرکب خوانی
مُرصع خوانی
آواز در شاهنامه
عکس ها
فهرست منابع