یکبار از بازیگران‌ تازه‌کار پرسیدم‌ چطور برای‌ آماده‌سازی‌ خود برای‌ اولین‌ تکلیف‌ صحنه‌شـان‌ برنامه‌ریزی‌ می‌کنند. پاسخ‌ این‌ بود که‌ متن‌ نمایشنامه‌ را به‌ خانه‌ می‌برند‌ و دیالوگ‌هاشان‌ را حفظ‌ می‌کنند‌ و صحنه‌ها را تا زمانی‌ که‌ چیزهایی‌ نظیر زمان‌بندی‌، حرکات‌ و حالات‌ صورتشان‌ عالی‌ باشد، تکرار و تمرین‌ می‌کنند. تقریباً همه‌ی دانشجویان‌ به‌ این‌ نتیجه‌ رسیدند که‌ حداقل‌ در چند تمرین‌ اول‌ متن‌ نمایش‌ همراه‌شان باشد. وقتی‌ پیشنهاد کردم‌ بدون‌ استفاده‌ از متن‌ نمایش‌ در برخی‌ تمرین‌های‌ اولیه‌شان‌ کار کنند، به‌ نظر می‌رسید گیج‌ شد‌ه باشند. تمرین‌ بدون‌ متن‌ نمایش‌؟ این‌ کار می‌توانست‌ چه‌ هدف‌ مفیدی‌ داشته‌ باشد؟ در این‌ مرحله‌ از آموزش‌، آن‌ها ارزش‌ بداهه‌گویی‌ را نمی‌فهمیدند.

در طی‌ یک‌ بداهه‌گویی‌، بازیگر وادار می‌شود تا فی‌البداهه‌ به‌ آن‌چه‌ در صحنه‌ اتفاق‌ می‌افتد پاسخ‌ دهد. همه‌ تمرکز او به‌ موقعیت‌ و به‌ سایر بازیگران‌ روی‌ صحنه‌ معطوف‌ شده‌ است‌. از آن‌جایی‌ که‌ هیچ‌ متن‌ نمایشی‌ خوانده‌ نشده‌، بازیگر هیچ‌ طریق‌ از پیش‌ تعیین‌ شده‌ای‌ برای‌ بازی‌ صحنه‌ ندارد.

هیچ‌ چیزی‌ که‌ در بداهه‌ اتفاق‌ می‌افتد قبلاً برنامه‌ریزی‌ نشده‌، پس‌ صحنه‌ طبیعتاً همان‌ طراوت‌ و قدرت‌ لحظه‌ای‌ در زندگی‌ را دارد. اگر تضادهایی‌ که‌ به‌ قدر کافی‌ پرقدرتند مطرح‌ شوند، بداهه‌گویی‌ سطح‌ خوب‌ پرشوری‌ را حفظ‌ خواهد کرد. با تمرین‌ کافی‌، بازیگر کم‌کم‌ درک‌ می‌کند که‌ هر اجرای‌ تئاتر روی‌ صحنه‌ باید با همان‌ میزان‌ انرژی‌ یک‌ بداهه‌گویی‌ انجام‌ گیرد.

در حالی‌ که‌ بیشتر مدرسان‌ تئاتر ارزش‌ بداهه‌ را به‌ عنوان‌ قسمت‌ عادی‌ کلاس‌هایشان‌ درک‌ می‌کنند، بسیاری‌ از افراد فکر می‌کنند یافتن‌ ایده‌های‌ جدید به‌طور روزمره‌ سخت‌ است‌. نه‌صد ایده‌ی بداهه‌ی موجود در این‌ کتاب‌ می‌تواند بیش‌ از یکسال‌، جوابگوِ نیاز مدرسان‌ باشد.

فهرست مطالب

مقدمه‌
استفاده‌ از تضاد شخصیت‌ها
استفاده‌ از موانع‌ در بداهه‌گویی‌ تک‌ نفره‌
استفاده‌ از موقعیت‌های‌ فیزیکی‌
استفاده‌ از سطور‌ دیالوگ‌
استفاده‌ از محیط‌
استفاده‌ از وسایل‌ صحنه‌ در تئاتر
در آخر