در کتاب معماری زنده، تالیف راشل آرمسترانگ، در می‌یابیم که چگونه می‌توان با استفاده از زیست‌شناسی ترکیبی شهر‌ها را از نو ساخت و به زندگی طرحی جدید داد.

خانه به‌ مثابه‌ ماشینی است که در آن زندگی می‌کنیم. معماران و طراحان، لازم است که به طرح‌هایی بیاندیشند که محدود به فولاد و بتن نباشد. نباید به عنوان واحدهای زنده، در مکان‌هایی بی‌جان زندگی کنیم. باید بیاموزیم که جنگیدن با واقعیت موجود هرگز چیزی را تغییر نمی‌دهد، بلکه آن‌چه سبب تغییر چیزی می‌شود، ساخت مدل جدیدی است که مدل‌های قبلی را از رده خارج کند.

راشل آرمسترانگ (Rachel Armstrong) یکی از مدیران "آواتار" است که دارای تخصص معماری و زیست‌شناسی ترکیبی از مدرسه‌ی معماری و ساختمان دانشگاه گرینویچ در لندن است. او هم‌چنین یکی از محققان ارشد تِد و دستیار مدعو پژوهشی در مرکز فناوری‌های زنده‌ی بنیادین دپارتمان فیزیک و شیمی دانشگاه دانمارک جنوبی است. پژوهش‌های او رویکردهایی جدید در زمینه‌ی مواد ساختمانی ایجاد کرده است. این نگرشِ نو، امروزه با عنوان معماری زنده شناخته می‌شود. این نگرش، راه‌هایی ارائه می‌کند که به‌وسیله‌ی آن‌ها بتوان برخی ویژگی‌های موجودات زنده وارد ساختمان‌های محل زندگی‌مان شود.

در بخشی از کتاب معماری زنده (living architecture) می‌خوانیم:

غرش امواج لرزه‌ای ناشی از زلزله‌ای مهیب دور از سواحل ژاپن، سکوت و آرامشِ بعد از ظهرِ یازدهم مارسِ 2011 را دگرگون ساخت. درست مانند اجسام شناور بر آب، ساختمان‌ها به لرزه در آمدند. دیوارها فروریختند، زمین شکاف خورده و با قطع شدن شبکه‌های برق، همه‌ی مانیتورها نیز رنگ سیاهی به خود گرفتند. این زمین‌ لرزه که بر اساس آخرین ارزیابی‌ها، 9 ریشتر قدرت داشته، طی هشتاد سال گذشته در ژاپن بی‌سابقه بوده‌ است. شدت تکان‌ها چنان بود که گویا زمین سختی خود را از دست داده و به حالت مایع درآمده‌ است. جاده‌ها شکاف خوردند و حوادث مهیب ژاپن را زمین‌گیر کرد.

هنوز دقایقی از حادثه نگذشته بود که سیل پیام‌های ظاهر شده بر سایت "توییتر" خبر از فاجعه‌ای دیگر داد. سونامی، در راه بود. به دلیل شدت زمین‌ لرزه‌ی ایجاد شده که کانون آن در میان اقیانوس بود، این طوفان مهیب به سمت سواحل شمال شرق ژاپن در حرکت بود. یک ساعت بعد سونامی ‌روی داد. بازماندگان وحشت زده که از پشت بام‌ها شاهد بودند، دیدند که چطور امواج سهمگین، در پیچش و غرش‌های وحشی خود خانه‌ها را هم‌چون تکه کاغذ و ماشین‌ها را مانند اسباب بازی در کام خود فرو بردند. آب‌های سیاه رنگ، با نفوذ پنج کیلومتری به خشکی، همه چیز را بلعیده و مزارع سرسبز و منظم شالی‌کاری را با لجن و فاضلاب پوشاند. اکوسیستم شکننده‌ی ساحلی، به نمک آلوده شده و آب‌راه‌های حیاتی مسدود گشتند. به نظر می‌رسید زندگی اقتصادی بسیاری از ماهی‌گیران نابود شده‌باشد.

با عقب‌‌نشینی آب در روزهای بعد، ابعاد فاجعه بیشتر به چشم آمد. حجم زباله و فاضلاب انباشته شده در خیابان‌ها، نمای شهر را به‌ یک کارخانه‌ی بازیافت زباله بدل کرد. ماشین‌های نیمه دفن‌ شده زیر آوار در کنار قطعه‌های سقف خانه‌ها و تکه‌های هواپیمایی که در آن حوالی افتاده بود، آب‌ راه‌ها را پر کرده‌ بودند. آن‌ها که از این زمین‌ لرزه و سونامی، ‌جان سالم به‌ در برده‌ بودند بدون غذا و سرپناه سرگردان بودند. چهارده مجتمع صنعتی نابود شد و نفت پالایشگاه‌های آسیب دیده، آتش سیاه مخوفی بر پا کرده بود. منابع انرژی و برق میلیون‌ها خانه قطع شده‌ بود.

فهرست مطالب
طبیعت وحشی
ورای فولاد و بتن
استحکام و سختی طراحی کنونی
فناوری به مثابه‌ی یک نظام زنده
علم پیچیدگی
عمر زیست‌‌شناسی ترکیبی
از نو دیدن
استفاده از پروتوسلول‌ها
بزرگ‌تر شدن و حرکت به بالا
در زمین "هیلوزوئیک"
"وِنیز" آینده
شهرهای زنده
اتصال بوم‌‌ شناختی
نمایی از معماری زنده
ژاپن: 2060
قدردانی
درباره‌ی مولف
درباره‌ی"تِد"