آیا زندگی موجب یادگیری می‌شود یا یادگیری زندگی را بهبود می‌بخشد؟

آیا یادگیری مهارت اساسی زندگی است؟ اگر هست چرا؟

آیا یادگیری به زندگی رونق و دوام می‌دهد و یا زندگی یادگیری را ضروری می‌نماید؟

واقعیت این است که زندگی و یادگیری لازم و ملزوم یکدیگر هستند، نه بدون یادگیری می‌توان درست زندگی کرد و از آن لذّت برد و نه بدون زندگی یادگیری اتفاق می‌افتد. به عبارتی ابتدا باید انسان یا هر موجود دیگری زنده باشد، نفس بکشد و توان حرکت و اندیشه داشته باشد تا در پی آن بتواند چیزی یاد بگیرد که بوسیله آن راحت و لذت‌بخش، زندگی کند. بنابراین، زندگی هدف است، یعنی هدف آفرینش اصلاً زندگی کردن انسان است. چنان که خداوند در آیه شریفه ( لولاک لمّا خَلقتَ الافلاک )(6) می‌فرماید: همه چیز را بخاطر انسان خلق کردیم. امّا یادگیری برای رسیدن به یک زندگی شرافت‌مندانه و امیدبخش و رضایت‌مدار وسیله است. وسیله‌ای است که اگر کسی بدست آورد، زندگی خود را از طریق آن بهبود می‌بخشد و از بودن خود کسب رضایت کرده و با امید و نشاط زندگی می‌کند. بوسیله‌ی اندوخته‌های باارزش و هدفدار، می‌تواند سبب تغییر و تحولاتی عظیم و کشف و اختراعی شگفت‌آور شود. به عبارتی باید گفت: هر لحظه زندگی یادگیری است و هر یادگیری موجب بهبود بالندگی زندگی است. چنان که روان‌شناسان گفته‌اند، انسان و زندگی او محصول دو عامل اساسی وراثت و محیط است. وراثت است، به علت اینکه ویژگی‌هایی را هر موجودی از نسل قبلی خود( پدر و مادر)دریافت کرده و با خود به دنیا می‌آورد. محیط است، به جهت اینکه ویژگی‌های فطری و ذاتی بوسیله آنچه که از محیط کسب می‌شود، یعنی یاد گرفته می‌شود، شکل می‌گیرد و در وجود انسان نهادینه می‌شود.

فهرست مطالب
مقدّمه
فصل اوّل: مهارت یادگیری، ماهیت و نظریه‌ها
فصل دوم: روش‌های یاددهی - یادگیری
فصل سوم: مهارت خواندن و یادگیری
فصل چهارم: مهارت نوشتن و یادگیری
فصل پنجم: مهارت دیدن، گوش دادن،
فصل ششم: مشکلات یادگیری
فصل هفتم: اختلالات یادگیری و درمان آن