اعتقاد به کرامت انسان، سنگ بنای وضع قواعد حقوق بشر است. حق‌های بشر صرفاً بر پایه کرامت انسانی توجیه پذیر‌اند. بر پایه همین کرامت انسانی، مصادیق حق به رسمیت شناخته می‌شود و چهره یک گزاره صرف، مبدل به یک اصل حقوق بشری و یک قاعده الزام آور می‌شود.

کرامت انسانی، چه با عنوان «اصل کرامت انسانی» یا «حق کرامت انسانی»، در حوزه حقوق ارتباطات دارای ارزش بسیار زیادی است و از مسائل پر دغدغه در قانون مطبوعات، جرائم اینترنتی و هتک حیثیت اشخاص می‌باشد که توجه به آن، مشکلات بسیاری را که در قوانین و مقررات مربوط به این حوزه درگیر آن هستند را حل خواهد کرد. در رسانه ها، که فعالیت‌شان مرتبط با مخاطبین است و ارتباط با مخاطبین از مؤلفه‌های اصلی در کار رسانه می‌باشد، مخاطرات زیادی در زیرسؤال بردن و هتک کرامت انسانی مخاطبین رسانه‌ها وجود دارد. همان طور که گفته شد در مقررات گذاری‌های رسانه‌ای می‌بایست توجه جدی به بحث احترام به کرامت انسانی توسط رسانه‌ها شود؛ حال، یکی از مراجعی که در زمینه رسانه‌ها به مقررات گذاری‌هایی پرداخته کمیته وزرای شورای اروپا است و کرامت انسانی مخاطبین را هم مدنظر قرار داده است و به رسانه‌ها توصیه کرده تا به کرامت انسان‌ها احترام بگذارند و آن را رعایت کنند؛ اما نکته‌ای که در این جا مهم می‌نماید عدم ضمانت اجرای کافی در این زمینه می‌باشد که پیشرفت و احترام به چنین حقی را کم رنگ کرده است و ما در رسانه‌ها شاهد جرائم بسیاری هستیم که کرامت مخاطبین و غیر مخاطبین‌شان را نقض می‌کنند.

به دلیل اهمیت و نقش محوری این موضوع، در این کتاب تلاش شده است تا به این سؤالات پاسخ داده شود که چرا و بر چه مبنایی انسان دارای کرامت ذاتی است؟ و آیا این کرامت امری قابل سلب است؟ و جایگاه این کرامت در رسانه‌ها کجاست و مفهوم کرامت انسانی در قوانین و مقررات رسانه‌ایی کشورها، از جمله ایران چگونه تبیین شده اند؟ آیا ضمانت‌های اجرای هتک کرامت انسانی در حقوق کیفری، قابل تعمیم به حقوق رسانه‌ها نیز می‌باشند؟